Het verhaal van Lorane

Lorane is een deel van onze Ikiru Riyu Family. Haar verhaal past perfect in de filosofie van Ikiru Riyu Fashion. Opgroeien met een paar kilootjes extra en constant geconfronteerd worden met het mode-ideaal van het perfecte model is helemaal niet makkelijk. Wanneer bovendien je omgeving je niet helemaal accepteert als de mooie persoon die je bent, dan staat je mentale gezondheid onder grote druk.

We publiceren graag het verhaal van Lorane. Ook omdat ze niet de enige is. Veel jongeren en volwassenen leveren dezelfde strijd. Ja, je moet gezond leven. Ja, je kunt veel bereiken. Maar laat er geen misverstand over bestaan. De schoonheid van een persoon wordt niet afgemeten aan de kilo’s. Jij bent mooi. Met welke maat dan ook.

Wil jij ook je verhaal delen met de Ikiru Riyu-familie? Aarzel niet en contacteer ons !

Hoe het allemaal begon

Mijn verhaal begint eigenlijk toen ik nog een klein meisje was. Als kind worstelde ik al met mijn gewicht en mijn zelfbeeld. Ik ging naar diëtisten, deed therapieën, noem maar op en ik probeerde het. Maar niets lukte. Ik was gewoon niet klaar voor de verandering.

In die tijd, als klein kind, maakte ik me ook niet zo druk om wat mensen van me dachten of hoe ongezond ik was. Dat mag je ook niet verwachten van een klein meisje.

Tijdens mijn middelbare schooltijd begonnen dingen te veranderen. Ik zag al mijn vrienden door hun puberteitsfase gaan en vervolgens tevoorschijn komen als jongvolwassen, mooie, sterke dames. En dat deed veel met mij. Natuurlijk kom je dan in een fase waarin jongens ineens ‘interessant worden’ . Een heel pijnlijke ervaring, want niemand leek mij, het dikke meisje, op te merken .

Het keerpunt

Dat was het moment, toen ik ongeveer 15-16 jaar oud was, dat ik langzaamaan begon te beseffen dat ik mijn levensstijl en vooral mijn lichaam wilde veranderen. Het was heel duidelijk dat als je een paar kilo’s te veel had, dat niet altijd door mensen werd geaccepteerd. Meer en meer begon het idee bij mij te spelen dat ik moest afvallen en dat ik het lichaam van een covermodel zou hebben als ik zoveel zou afvallen.

Dat is de grootste fout die ik ooit heb gemaakt en die ik anderen heel graag zou willen besparen! Gewicht is slechts een getal, een stom getal, dat gewoon niet kan of mag bepalen hoe jij je voelt of zou moeten voelen. Je weet nooit hoe je lichaam zal reageren op zo’n verandering en je weet nooit hoe je lichaam eruit zal zien, want iedereen is anders, en daarom niet beter of slechter dan enig ander persoon! Hoe moeilijk het ook is, hoe moeilijk ik het nog steeds vind … gewicht mag niet je geluk bepalen … gewicht mag niet bepalen hoe jij over jezelf denkt!

Mijn lichaam & ik

Voor en na het proces

I felt unstoppable during the process itself, I was focused, I was happy and I had never felt so strong before! I was immensely proud of myself. During that process I was the happiest I have ever been, I was on my way to becoming the person that (I thought) I always wanted to be.

Het proces starten

Toen ik aan mijn proces begon was ik vooral erg bang. Meerdere keren had ik geprobeerd om weer gezond te leven, mijn lichaam te geven wat het verdiende, maar ik had nooit de moed om door te gaan als het moeilijk werd. In het begin was ik vooral erg bang. Ik herinner me bijvoorbeeld heel goed dat ik de eerste week nadat ik tegen mezelf zei: ‘nu is het genoeg geweest’, nog steeds was aangekomen. Ik voelde me zo ongelukkig, zo’n mislukking en ik was echt bang dat het me nooit zou lukken.

Maar ik wilde deze keer niet opgeven, echt niet, dus begon ik 200% gefocust aan mijn tweede week en tegen het einde van die week was ik afgevallen … en dat gaf me veel kracht, op een manier die ik nog nooit eerder had gevoeld. Ik bleef het doen en naarmate de tijd verstreek en de kilo’s eraf vlogen, kreeg ik meer en meer vertrouwen in mezelf .

Ik voelde me niet te stoppen tijdens het proces, ik was gefocust, ik was gelukkig en ik had me nog nooit zo sterk gevoeld! Ik was enorm trots op mezelf. Tijdens dat proces was ik de gelukkigste versie van mezelf ooit, ik was op weg om de persoon te worden die ik (dacht ik) altijd al wilde zijn .

Maar nog steeds ongelukkig …

Maanden gingen voorbij op die manier, geen wolkje aan de lucht, alles kristalhelder en ik was nog nooit zo gelukkig geweest. Toen ik eindelijk mijn doel had bereikt (een doel dat ik mezelf had gesteld), merkte ik dat ik nog steeds niet op alle covermodellen leek en werd ik enorm onzeker. Ik wist dat ik iets had gedaan waar ik trots op moest zijn, en dat was ik ook, maar ik dacht gewoon dat het niet goed genoeg was. Dus ging ik maar door en door, maar in plaats van blij te zijn met het geweldige lichaam dat ik toen al had, werd ik steeds onzekerder. Wat ik ook deed, hoe hard ik ook trainde, hoe gezond ik ook at, ik zou/zal nooit het lichaam van een covermodel hebben en dat kon en wilde ik toen niet accepteren. En toen liep het helemaal uit de hand.

Ik was helemaal niet meer blij met mezelf, maar mensen zagen wat ik had gedaan en waren enorm onder de indruk. Iedereen complimenteerde me en ik deed alsof ik heel gelukkig was, maar van binnen ging ik dood. Je kunt dat een tijdje volhouden, maar dan kom je op een punt dat je jezelf niet meer herkent en jezelf kwijtraakt. Ik verloor mezelf echt in het hele proces en de mensen om me heen begonnen dat maar al te duidelijk te zien. Ik had al die tijd met een masker op geleefd en nu viel het af. Op dat moment had ik angst voor alles, voor mensen, gewoon om buiten gaan, om te eten … En je zegt tegen jezelf dat het je gaat lukken, ik kan hier alleen uit komen … ik kan dit, maar ik kon het niet!

Ik heb de uitweg gevonden!

Ik kan die periode van mijn leven het beste ietwat visueel omschrijven: op een gegeven moment merk je dat je op een punt komt dat je een kuil voor jezelf hebt gegraven die eigenlijk gevuld moet worden … Voor mij was dat het punt waarop ik me realiseerde dat ik dingen van mijn lichaam verwachtte die gewoon niet gezond waren. En echt, dat is het moment waarop je om hulp zou moeten vragen, maar dat wil je niet, want kijk waar je tot nu toe bent gekomen, je kunt het zelf! En in plaats van dat je vervolgens je put begint te vullen, graaf je hem eigenlijk gewoon dieper.

Telkens je tegen jezelf zegt: ik kan dit alleen, ik wil geen hulp, deze ene keer kan geen kwaad … je graaft jezelf dieper in die put. Tot je na een tijdje zo diep zit dat je er niet meer alleen uit kunt en dat je helaas geen uitweg meer ziet. En dan komt het moment dat jijzelf of iemand anders je vertelt dat er iets moet gebeuren. Dat was het moment dat er voor mij externe hulp werd ingeroepen en om het weer te visualiseren, dat is het moment dat je vanuit je kuil omhoog kijkt en er ineens een ladder naar beneden valt. En dan moet je die ladder geleidelijk opklimmen, met vallen en opstaan! En die ladder beklimmen dat moet je zelf doen, je zit alleen in die put en er is niemand die je daarbij kan helpen. Er zijn enkel mensen die je richtlijnen kunnen geven. Dat klimmen gebeurt uiteraard met vallen en opstaan ​​is, ik ben zelf regelmatig van de ladder gevallen, maar uiteindelijk ben ik toch uit die put kunnen klimmen.

Ik heb veel geleerd uit die periode, maar het is een deel van mijn leven waaraan ik niet te vaak terug wil denken. Ik dacht en deed toen dingen die ik vandaag nooit zou doen of zelfs niet aan zou denken. Dan merk je pas echt wat voor schade een verkeerde perceptie van je eigen lichaam of dat van anderen kan aanrichten. Ik had nooit eerder gedacht dat ik mentaal zo zwak kon zijn, maar het is me heel duidelijk geworden dat hoe gezond, hoe mooi, hoe strak je eruit ziet er niet toe doet. Zolang je als persoon maar gelukkig bent met hoe je eruit ziet en zolang je jezelf accepteert en mentaal sterk bent, maakt het eigenlijk niet uit in welke maat kleding je rondloopt, geloof me! In die periode dacht ik vaak ‘ik had er gewoon niet aan moeten beginnen’. Nu ben ik natuurlijk heel blij dat mijn lichaam en geest zo gezond zijn, maar als mijn mentale gezondheid niet hersteld was en ik vandaag nog steeds in die put zou zitten met een ongelukkig gevoel over mezelf, dan zou ik liever mijn lichaam en mindset van vroeger hebben!